Wij ontvingen het bericht dat voormalig wijkagent van Budel-Dorplein en Budel-Schoot – en eerder ook van Budel – op 25 januari 2026, op 71-jarige leeftijd, is overleden. Met de in Valkenswaard geboren politieman hadden wij vlak voor zijn pensioen in 2020 nog een interview, waarin hij vol trots vertelde over zijn loopbaan.
Zijn woorden zijn veelzeggend:
“Op straat, tussen de mensen, daar haal je de voldoening vandaan.”
Als jong manneke doorliep Jos, na de lagere school, de LTS en de Philips Bedrijfsschool, waar hij werd opgeleid tot elektricien. Het was echter niet zozeer de Amsterdamse afkomst van zijn moeder die hem naar de politieschool in Amsterdam bracht, maar vooral zijn wens “om dat uniform aan te trekken” én het feit dat hij daarmee de toen nog geldende dienstplicht kon omzeilen. In dienst gaan zag hij namelijk niet zitten. Wie de politieopleiding volgde, hoefde destijds niet in militaire dienst.
Na een pittige interne opleiding trad Jos in 1973 in dienst bij de Amsterdamse Politie. Wat hem daarvan vooral is bijgebleven, waren de Nieuwmarktrellen: hevige protesten tegen de aanleg van de metro. Als jonge ME’er werd hij daar, naar eigen zeggen, “voor de leeuwen gegooid”. Met shovels werden demonstranten uit panden gehaald en als traangasschutter moest hij groepen oproerkraaiers uiteen drijven.
“Dat was oorlog,” aldus Lowis.
Het wonen in Amsterdam was duur. Voor een huurprijs van zo’n fl. 1.200,- per maand deelde hij een woning met drie anderen. Na enkele jaren kon Jos aan de slag bij de gemeentepolitie in Venray. Omdat je toen verplicht was te wonen waar je werkte, vestigde hij zich daar in een nieuwbouwwijk. Toen deze regel in 1989 werd opgeheven, verhuisde hij naar Valkenswaard en pendelde hij dagelijks tussen Valkenswaard en Venray.
Vanaf 1990 werkte Jos bij het Korps Rijkspolitie (Budel, Maarheeze en Heeze-Leende), gevestigd aan de Schoolstraat in Leende. Bij de grote politiereorganisatie in 1993, waarbij Rijkspolitie en Gemeentepolitie werden samengevoegd, kwam hij terecht bij Politie Cranendonck / Heeze-Leende. Daar werkte hij onder meer bij de recherche, was hij wijkagent in Budel en later ook in Budel-Dorplein en Budel-Schoot.
In zijn beginperiode in Cranendonck moest hij wennen aan de lokale cultuur en taal. In Budel hoorde hij collega’s vaak “Willie” zeggen. Hij vroeg aan zijn Budelse collega’s wie dan die “Willie” was.
Het bleek dat het simpelweg het Budelse woord voor “wij” was.
Het motto van Jos Lowis was duidelijk: iets betekenen voor een ander. Op straat zijn, tussen de mensen, want “daar haal je de voldoening vandaan”, zo verklaarde hij tijdens het interview.
Jos was niet van het verbaal vertoon of het ‘politieagentje spelen’. Bij conflicten, zoals burenruzies, bracht hij mensen het liefst samen aan tafel voor een gesprek.
In Budel-Dorplein wordt Jos herinnerd als een politieman die je écht op straat zag. Niet alleen bij meldingen, maar gewoon tussen de mensen. Hoewel hij al zo’n vijf jaar niet meer actief was in het dorp, ging het nieuws van zijn overlijden als een lopend vuurtje rond. Ook op sociale media spreken veel mensen hun dankbaarheid uit voor wat hij persoonlijk voor hen heeft betekend.
Aan het einde van het interview vroegen wij hem of hij nog iets wilde meegeven. Zijn antwoord was eenvoudig en ontroerend:
“Ik hoop dat Jayson – mijn kleinzoon – later trots kan zeggen dat zijn opa politieman was.”
Dat Budel-Dorplein trots is dat Jos Lowis hier wijkagent is geweest, moge duidelijk zijn.
Wij wensen Margriet, zijn kinderen en kleinkinderen veel sterkte toe.
Buurtplatform Dorpleinuniek
Archieffoto: Jack Roosen
Written by admin
Leave a comment