door Thierry d’ Ensebroeck

Je komt iemand tegen die je kent. Hij spreekt je aan: En hoe gaat het? Dan heb ik de neiging om dit letterlijk op te vatten. Ik ga uitgebreid vertellen over al mijn kwalen en mankementen. Over de pillen die ik slik en hoeveel en hoe vaak. De ander doet ook een duit in het zakje. Hij heeft meestal meer kwalen, meer pillen en meer behandelingen. Net zoals in een film die ik ooit gezien heb. Het ging over een Amerikaanse generaal die gepensioneerd was. Bij elk gesprek met een medemilitair ging het over de heldendaden die ze verricht hadden. Ze waren ontelbaar vaak gewond geraakt. De een nog ernstiger dan de ander. Op het eind van het verhaal waren ze zeker tien benen en armen kwijtgeraakt. Hun lichaam was doorzeefd met granaatscherven. Van de vijand was niks meer over dan wat scheepswrakken en schroot. Dit is natuurlijk niet de bedoeling van de vraag hoe het met je gaat. Je wil een gesprek beginnen. Hoe het gaat komt misschien vanzelf aan bod.

Het overkomt me toch vaker dat ik iets te letterlijk opvat. Als kind woonde ik in Nederweert. Tegenover ons was een grote boerderij. Op een dag vertrok de boer met paard en wagen. “Ik ga naar de stille dood”. Ik schrok me een ongeluk. Ik kende alleen het kerkhof achter de kerk. Daar speelden we wel eens verstoppertje. Mijn oudste broer was onvindbaar. Hij had zich verstopt in een oude grafzerk. De bovenplaat was verschoven. Door de smalle opening was hij naar binnen gekropen.

Naar welk kerkhof zou de boer dan gaan. Ik was erg ongerust. Zou die vriendelijke man niet meer terugkomen? Hij had altijd heel veel geduld met ons. Al onze vragen werden beantwoord. Gelukkig kwam hij eind van de dag terug. Iedereen blij en opgelucht. Hij had een wagen vol zinkassen bij zich. Die kreeg je gratis bij de zinkfabriek in Dorplein. Ideaal spul voor erfverharding. Er groeide niets op dat spul. De mensen noemden die fabriek wel ooit “de stille dood”. Maar dat was wel  overdreven. En dankzij die zinkfabriek is een nieuw dorp ontstaan. Dorplein, op de hei. Ontworpen door een van de stichters van de zinkfabriek, Emile Dor. Nu het mooiste fabrieksdorp van Nederland. Het oudste deel is beschermd dorpsgezicht. Er zijn 12 rijksmonumenten en 1 gemeentemonument.

Het dorp is zo bijzonder. Dit willen we graag aan iedereen laten zien. Kom zondag 29 mei naar Gemeenschapshuis de Schakel, St. Barbaraweg 1. Om 14.00 uur staan de cicerones (gidsen) klaar om je rond te leiden. Het kost 2 euro per persoon, kinderen tot 12 jaar zijn gratis. De rondleiding duurt ongeveer twee uur en gaat over goed begaanbare wegen.

Wil je als familie, buurt of vereniging een rondleiding? Maak dan een afspraak bij onze coördinator Wim Cremers, telefoon 0031 495 – 492598 / 0031 62296 1675

e-mail: w.cremers@chello.nl

Categorieën: Nieuws

0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.