Winnen deden we niet maar de moeite waren we wel

De wandeling die buurtbeheer Dorplein Uniek aan het ontwikkelen is stond zaterdag 23 juni in het Eindhovens Dagblad (ED).

In een serie van elf (geschreven door Peter van Vlerken) was de Dorpleinse wandeling de laatste, en volgens de schrijver ”de mooiste ”.

herschaalde-kopie-van-pict4364.jpg

Lees verder voor het artikel uit het ED!

Een vogel die snort als een naaimachientje
Door Peter van Vlerken

Deel 11: Budel-Dorplein
ommetje-kaartje-ed.jpg

Het kostte wat kruim eer dit laatste ommetje gemaakt kon worden. Eerst konden de ommetjesmakers niet, vervolgens ik niet, toen zij weer niet, en zo ging nog wat druk e-mail-verkeer over en weer.
Dat leerde één ding: veel mensen hebben weinig tijd voor een wandeling.
Veel mensen trouwens ook wel, zoals blijkt op mooie zondagen.
Ga iets nuttigs doen, denk ik soms, als ik me tussen hordes wandelaars begeef. Het valt niet altijd mee het nut in te zien van wat op de keper beschouwd een tamelijk nutteloze bezigheid is. Je eindigt zo’n tocht immers meestal daar waar je begonnen bent, dus veel schiet je er niet mee op.
In het geval van Budel-Dorplein is start- en eindpunt gemeenschapshuis De Schakel, dat de verbinding vormt tussen oud en nieuw Dorplein.
Als ik van daar optrek met Philomène Timmermans en Jack Roosen is het bewolkt en winderig op een doordeweekse dag.
Het is daarom zo rustig met wandelaars dat ik moet uitkijken dat ik niet wegdroom op de schone klanken van de naam van Philomène.
Zij is een nuchterder tiep: „Ik had een Belgische oma die zo heette, dan krijg je zo’n naam er gratis bij.?
Alles ademt Belgische sferen in Budel- Dorplein. Het dorp ontstond een eeuw geleden op de tekentafel van Emile Dor, een van de Luikse gebroeders die er een zinkfabriek hadden neergeplant.
De gevolgen daarvan waren de reden dat Budel-Dorplein mij niet zo trok. De grond is zo vervuild dat ook nu graafmachines bezig zijn tuinen leeg te scheppen.
Philomène is ook daar nuchter in.
„Dat is typisch een mening van buiten het dorp. Bewoners van Dorplein maken zich niet druk omdat ze weten dat ze net zo lang leven als elders.?
Zonder de andere ommetjes uit deze reeks tekort te doen, tegen de verwachting in is dit het mooiste van de elf. Met of zonder bodemvervuiling.
Op 9 september wordt het officieel geopend en opgenomen in het nieuwe wandelknooppunten-netwerk dat Brabant mettertijd rijk zal zijn.
De openingsdatum is niet voor niets gekozen. Dan is het Open Monumentendag en Dorplein heeft niet minder dan 19 rijksmonumenten.
De route, die zonder paaltjes en pijltjes ook nu al begaanbaar is, bestaat uit twee delen die makkelijk te combineren zijn: cultuur en natuur. Met ‘cultuur’ worden de rijksmonumenten bedoeld in de typische architectuur, die Emile Dor had afgekeken van de omstreken van Luik. Zo komen we door drie parallelle straten met heel bijzondere, op een vreemde manier genummerde huizen. We passeren ‘ Le prison’, de kleinste gevangenis van Nederland, waar de veldwachter – in dienst van de zinkfabriek – wetsovertreders in opsloot. Nu is het een rommelschuurtje, maar niettemin een rijksmonument.
En zo gaan we voorbij oude villa’s van voormalige bazen van de zinkfabriek en de immense ‘Kantine’, waar vrijgezelle werknemers waren ondergebracht. Zij hadden het daar zo slecht nog niet, kregen te eten van de nonnen en konden ontspannen in een schitterende theaterzaal. „ Johnny Hoes heeft er nog een opnamestudio gehad en het is een asielzoekerscentrum geweest?, weet Jack.
„Tot het gebouw een nieuwe bestemming heeft, zitten er anti- krakers in.? Natuur, veelal aangeplant door de fabriek, kan worden opgesnoven in de bossen van het Berenveld en aan het Ringselven, waarvan het water werd gebruikt als koeling bij in de – inmiddels opgeschoonde – zinkmakerij. Het zit vol zoetwatermossels.
Philomène wijst op het bijzondere galigaanriet. Daarin houdt zich een vogel schuil die snor heet omdat hij snort als een naaimachientje.
Op de terugweg zak – zink, had ik bijna geschreven – ik weg in gepeins over de vraag waarom ik zelf een ommetjesmaker ben. Je kijkt rond, je ziet wat, je laat je gedachten deinen op het ritme van de stappen en je vergeet het meeste weer. Dat is het ongeveer.
Verder schijnt wandelen goed te zijn voor je hart.
U moet trouwens zelf maar bekijken of u het aantrekkelijk vindt.
Maar àls u besluit een ommetje te maken, in Budel-Dorplein of waar dan ook, ik zal u groeten als ik u tegenkom.

gevangenis-voor-ommetje.jpg


2 reacties

Ton Thijssen, Budel Dorplein · 2 juli 2007 op 17:32000000

In het stuk staat vermeld dat de route ook nu al begaanbaar zou zijn (“ook zonder paaltjes en pijltjes”) Hoe zit dat met het pad dat volgens de kaart dwars door het Ringselven zou lopen. Ik kan deze route niet vinden.

beheerder · 15 juli 2007 op 16:32000000

Hoi Ton,
Dank voor je reactie.
De route loopt vanachter de huizen aan de Theo Stevenslaan naar het pomphuisje van de zinkfabriek. Dit is tussen de ”peel” en de visvijver. Dit is inderdaad door het rinselven. Het ringselven is de verzamelnaam van ”eerste en tweede peel”, ringselven (visvijver) en de ”rincopeel” (op zinkfabriekterrein). Op het kaartje staat het inderdaad iets te algemeen op. We zijn hard bezig met het maken van het wandelkaartje. Houd 9 september in de gaten.
Groetjes namens wandelroute commissie,
Jack Roosen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *